
بعد از ظهر كه ميشه ، قراره بياد خونه ، دلم توش آشوب ميشه، آنچنان كه مگو. نميدونم اين چند ساعت تا شب كه قراره ببينمش ، قبل از خواب ،چه اتفاقاتي قراره بيوفته، !نميدونم اين چند ساعت رو چه جوري ميخوايم باهم بگذرونيم، من كه حرفي ندارم ، اونم مثل هميشه ، حتما حرفي نداره. كسي كه هميشه حرف ميزد تو خونه ،من بودم ، و چون اون حرف نميزنه مجبور بودم از تمام ريزه كاري هاي روزانه ام ، از تمام پستي و بلندي هاش حرف بزنم نا ساعت هامون پر شه ، و توي اين حرف زدن ها ي بيش از اندازه من ، كلي مشكلات رفتاري پيدا ميشد . و اما اكنون ، نه جايي رفته ام ، نه حرفي زده ام ، نه كسي را ديده ام ، پس حرفي براي گفتن ندارم ، هرچن...
ادامه مطلب